Informele zorg

Vanaf het moment dat iemand naar een woonzorglocatie verhuist, nemen zorgprofessionals veel over. Dit bij veel mensen heersende beeld wordt ingehaald door vergrijzing, arbeidsmarktkrapte en zorgschaarste. Hoop, verwachtingen en de realiteit lopen niet meer in de pas. Als iemand verhuist, hoop je dat het netwerk mee verhuist. Hun inzet is anno nu onmisbaar. Alleen samen met naasten en netwerk is de ouderenzorg ook in de toekomst in staat om kwaliteitszorg te leveren aan de mensen die het écht nodig hebben.

Informele zorg is niet-betaalde zorg, geleverd door mensen die daar niet specifiek voor zijn opgeleid. Thuis leveren mantelzorgers informele zorg. Tot het moment dat de naaste verhuist naar een woonzorginstelling. Vanaf dan nemen zorgprofessionals veelal de taken over, terwijl een belangrijk deel ervan eerder tot de categorie ‘hulp en ondersteuning’ kan worden gerekend. Het is nodig dat zorgprofessional en mantelzorger elkaar vinden. Maar hoe werkt dat in het woonzorghuis? Wie doet dan wat? En wil of mag diegene dat wel? De nieuwe woonomgeving biedt zorg en ondersteuning, maar heeft nog steeds hulp nodig. Hiermee moeten we aan de slag.

Iedere oudere, iedere bewoner van een woonzorghuis gun je soepele en fijne samenwerking en afstemming tussen zorgprofessional en familie. Door de inzet van ieders talenten en capaciteiten, wederzijdse waardering en hulpvaardigheid. Met het welbevinden van die ene, zo geliefde mens als grote gemene deler.

Nonna-partners zetten ieder stappen als het gaat om het betrekken en benutten van informele zorg. Wat doen we al goed en wat kan beter? We delen ervaringen en leren van elkaar. We experimenteren, durven te doen, durven te vallen en ook weer op te staan.

We zoeken de gemeenschappelijkheid in het vraagstuk rondom informele zorg, want we staan veelal voor dezelfde uitdagingen. Zowel het meenemen van de medewerkers als bewustwording en verwachtingsmanagement van de naasten van een nieuwe bewoner; iedere ouderenzorgorganisatie ervaart deze worsteling. Ook blijven de gewetensvragen wat niet-beroepskrachten wel of niet mogen en kunnen en welke taken blijven voorbehouden aan gekwalificeerd personeel knagen. We zijn allemaal aan het leren in wat werkt.

In het algemeen blijkt dat we nieuwe woorden nodig hebben. Taal, die respectvol en waardig woorden geeft aan de mens in zijn of haar rol, aan de sector en samenleving. Wanneer spreken we van ‘zorg’? Kennen we een fijner, informeler woord voor ‘informele zorg’? Doet een benaming als ‘naastenkracht’ meer recht aan de mens dan het begrip ‘mantelzorger’. En is de mens liever een ‘bewoner’ dan een ‘cliënt’? Hierover moeten we het samen hebben.

Het coördinatieteam Informele Zorg is samengesteld. Sindsdien zet het de eerste inventariserende stappen. Zorgvuldig, maar vastberaden om meters te maken. Maar samenbrengen en afstemmen van zorg en informele zorg is een brede opgave met een grote reikwijdte. Vanaf 2025 gaan de betrokken Nonna-partners onder eigen regie door met dit project.